
Lately I’ve been thinking (very slowly) about the word choir and, in particular, its appearance in two familiar poems. The first is Wilfred Owen’s ‘Anthem for Doomed Youth‘, and the relevant passage (ll.5–8) runs as follows:
No mockeries now for them; no prayers nor bells;
Nor any voice of mourning save the choirs, —
The shrill, demented choirs [...]
Idem classi praefectus circumvehens Peloponnesum, Laconicen populatus, classem eorum fugavit, Corcyram sub imperium Atheniensum redegit sociosque idem adiunxit Epirotas, Athamanas, Chaonas omnesque eas gentes, quae mare illud adiacent. quo facto Lacedaemonii de diutina contentione destiterunt et sua sponte Atheniensibus imperii maritimi principatum concesserunt, pacemque iis legibus constituerunt, ut Athenienses mari duces essent. quae victoria tantae [...]
::
ego hoc feci mm–mmviii
© 2000–8 M.F.C.